Van manuscript naar boek IV – het wachten

Gepubliceerd door mariekefranke op

Kijkje in de keuken – van manuscript naar boek

Je hebt een mooi verhaal geschreven, het zo goed mogelijk afgewerkt en naar een uitgever gestuurd. En dan een verlossend telefoontje of mailtje, je manuscript is geaccepteerd! 

En dan? Dan moet er nog heel wat werk verzet worden voordat je boek er ook daadwerkelijk is. 

Ik neem je mee achter de schermen van dat proces. Mijn manuscript is onlangs aangenomen bij uitgeverij De Rode Tulp en in dit blog deel ik mijn ervaringen.

IV

16 juni 2015 – het wachten

Afgelopen vrijdag stuurde ik het contract terug naar de uitgever, voorzien van een lading vragen en zelfs een aantal voorstellen voor alternatieve teksten en afspraken.

Nu heb ik heus veel te doen – zwangerschapsverlof betekent voor mij wasjes draaien, gordijnen naaien (ja echt) en toch nog bezig zijn met alle dingen die ik normaal ook doe – maar ik merk dat ik vandaag de wachtmodus wat bewuster beleef. Dat het spannend wordt als mijn telefoon een tringeltje geeft van ’u heeft mail’. Dat ik af en toe in gedachten afdwaal: ’Zouden ze het al gelezen hebben?’ ’Wat als ze nu acuut van me af willen?’ ’Heb ik de dingen wel netjes verwoord?’ ’Waar gaan we op uit komen?

Op andere momenten ben ik totaal niet bezig met wat er allemaal gaande is terwijl de tijd voorbij strijkt, maar nu ik even een moment voor mezelf neem (de gordijnen hangen inmiddels) is er toch een nerveuzig kriebeltje zo rond mijn hartstreek. Ik denk dat ik maar even moet accepteren dat die kriebel er is, en, wederom, ik moet mezelf de tijd geven. Wat best nog spannend is, omdat de kleine in mijn buik wat minder de tijd heeft dan ik. Als het spruitje besluit te komen, dan is het voorlopig eventjes gedaan met mijn werkruimte en dan zal het redactieproces, waar ik heel graag aan wil beginnen, echt even op de lange baan worden geschoven.

Maar het zij zo. Ik moet maar leren omgaan met het principe dat niet alles direct kan, dat mijn leven even een andere snelheid heeft. Dat kan ik heus. Vast. Hoop ik…

En ondertussen blijf ik trommelen met mijn vingers en slingeren met mijn voet, in de hoop dat de volgende stap inderdaad wordt gezet en het tekenen van het contract heus gaat plaatsvinden. En ik leer wachten. En wachten… En wachten… En…

Om een indruk te geven van hoe dat voelt, een heel klein stukje van Sutton Forster uit de musical Shrek. Zij wacht al meer dan 8000 dagen op haar grote held, de Ware Liefde die haar zal bevrijden uit haar toren. Zo lang wacht ik nog niet eens in minuten, maar toch denk ik dat dit fragmentje wel wat illustreert.

 

Categorieën: Blog

0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *