Kijkje in de keuken V – Ondertussen…

Gepubliceerd door mariekefranke op

Kijkje in de keuken – van manuscript naar boek

Je hebt een mooi verhaal geschreven, het zo goed mogelijk afgewerkt en naar een uitgever gestuurd. En dan een verlossend telefoontje of mailtje, je manuscript is geaccepteerd!

En dan? Dan moet er nog heel wat werk verzet worden voordat je boek er ook daadwerkelijk is.

Ik neem je mee achter de schermen van dat proces. Mijn manuscript is onlangs aangenomen bij uitgeverij De Rode Tulp en in dit blog deel ik mijn ervaringen.

V

Ondertussen…

Het vorige blog ging over wachten. Ik keek het net na. 16 juni. Vandaag is het 16 oktober. Vier maanden verder, en het contract… dat ligt nog altijd bij de jurist van De Rode Tulp. Nu zal er geen haast zijn gemaakt omdat ik toch andere dingen te doen had (mijn dochter Merinde is op 6 juli geboren), maar inmiddels wil ik toch wel weer aan de slag.

Dus dan verzin je iets anders om te doen. In mijn geval, naast het wennen aan een baby en haar voeden, verschonen, wiegen, troosten en alles wat er nog meer bij komt kijken (poepiewas draait terwijl ik nu zit te typen), vertaalde ik de musical ’Into the Woods’ van Stephen Sondheim (niet echt makkelijk, de parodie op het stuk heet ’Into the Words’…) en schreef ik een kinderboek.

Je moet toch wat met je tijd…

Nu zal ik eerlijk zijn. Het verhaal bestond al. Ik heb in 2006 een musical geschreven door volwassenen voor kinderen, en dat liep al een tijdje te zeuren om te worden verboekt. Tijdens een nachtelijke voedingssessie kwam het idee ineens zo sterk bovenborrelen, dat ik ervoor ben gegaan. Het verhaal ligt nu bij proeflezers, waarvan een heleboel kind zijn. Ik ben superbenieuwd! Ik bedoel, ik kan het erg leuk vinden, de spelers en creatives van toen vonden het tof, het publiek ook, maar je weet maar nooit, he? Wie weet is het wel een vreselijk afgezaagd geheel geworden zo in het boek.

Maar zo voelde het niet. Het verhaal leek zichzelf te schrijven en ik heb het vervolgens natuurlijk nog een keer gelezen en verbeterd voor het naar welke proeflezer dan ook mocht. Ik printte het manuscript een aantal keer uit, brandde wat cd’tjes (want er hoort muziek bij!) en was behoorlijk in mijn nopjes dat ik dat voor elkaar kreeg tussen de voedingen en de boertjes door. I was on a roll.

Maar er is nog zoiets als ’pregnancy brain’. Jawel. Je concentratievermogen wordt aangetast tijdens de zwangerschap, en de maanden erna, tijdens het ontzwangeren, wordt het niet heel snel beter. Bij mij niet tenminste. Zo ontdekte ik bij het printen van het een na laatste manuscript nog twee typfouten in het verhaal. Dan denk je dat je echt zorgvuldig hebt gekeken, sla je de kinderen alsnog met ’dood’ om de oren waar ’door’ had moeten staan. En dat in een boek met Vampiers en Weerwolven, hahaha. Op zich nog wel toepasselijk ook! De laatste proeflezers hebben in ieder geval een versie met twee van die tikfoutjes minder.

Nu begint dus een nieuwe cyclus van wachten, binnen de cyclus die nog draait. Ik hoop snel een nieuw blog te kunnen schrijven over ofwel de redactie van de roman, of over hoe de kinderen mijn verhaal verguisden of hopelijk juist verslonden. Het kan alle kanten nog op.

Ondertussen… wachten we af.

Categorieën: Blog

0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *